Get access

Interventions for preventing falls in older people living in the community

  • Review
  • Intervention


  • Lesley D Gillespie,

    Corresponding author
    1. Centre for Musculoskeletal Research, Institute of Inflammation and Repair, The University of Manchester, c/o Cochrane Bone, Joint and Muscle Trauma Group, Manchester, UK
    • Lesley D Gillespie, c/o Cochrane Bone, Joint and Muscle Trauma Group, Centre for Musculoskeletal Research, Institute of Inflammation and Repair, The University of Manchester, 2nd Floor, Stopford Building, Oxford Road, Manchester, M13 9PT, UK.

  • M Clare Robertson,

    1. University of Otago, Department of Medicine, Dunedin School of Medicine, Dunedin, New Zealand
  • William J Gillespie,

    1. University of Hull, Hull York Medical School, Hull, UK
  • Catherine Sherrington,

    1. The George Institute for Global Health, Sydney Medical School, University of Sydney, Musculoskeletal Division, Sydney, NSW, Australia
  • Simon Gates,

    1. Division of Health Sciences, Warwick Medical School, The University of Warwick, Warwick Clinical Trials Unit, Coventry, UK
  • Lindy M Clemson,

    1. University of Sydney, Faculty of Health Sciences, Lidcombe, NSW, Australia
  • Sarah E Lamb

    1. University of Oxford, Nuffield Department of Orthopaedics, Rheumatology and Musculoskeletal Sciences (NDORMS), Oxford, Oxfordshire, UK



Approximately 30% of people over 65 years of age living in the community fall each year. This is an update of a Cochrane review first published in 2009.


To assess the effects of interventions designed to reduce the incidence of falls in older people living in the community.

Search methods

We searched the Cochrane Bone, Joint and Muscle Trauma Group Specialised Register (February 2012), CENTRAL (The Cochrane Library 2012, Issue 3), MEDLINE (1946 to March 2012), EMBASE (1947 to March 2012), CINAHL (1982 to February 2012), and online trial registers.

Selection criteria

Randomised trials of interventions to reduce falls in community-dwelling older people.

Data collection and analysis

Two review authors independently assessed risk of bias and extracted data. We used a rate ratio (RaR) and 95% confidence interval (CI) to compare the rate of falls (e.g. falls per person year) between intervention and control groups. For risk of falling, we used a risk ratio (RR) and 95% CI based on the number of people falling (fallers) in each group. We pooled data where appropriate.

Main results

We included 159 trials with 79,193 participants. Most trials compared a fall prevention intervention with no intervention or an intervention not expected to reduce falls. The most common interventions tested were exercise as a single intervention (59 trials) and multifactorial programmes (40 trials). Sixty-two per cent (99/159) of trials were at low risk of bias for sequence generation, 60% for attrition bias for falls (66/110), 73% for attrition bias for fallers (96/131), and only 38% (60/159) for allocation concealment.

Multiple-component group exercise significantly reduced rate of falls (RaR 0.71, 95% CI 0.63 to 0.82; 16 trials; 3622 participants) and risk of falling (RR 0.85, 95% CI 0.76 to 0.96; 22 trials; 5333 participants), as did multiple-component home-based exercise (RaR 0.68, 95% CI 0.58 to 0.80; 7 trials; 951 participants and RR 0.78, 95% CI 0.64 to 0.94; 6 trials; 714 participants). For Tai Chi, the reduction in rate of falls bordered on statistical significance (RaR 0.72, 95% CI 0.52 to 1.00; 5 trials; 1563 participants) but Tai Chi did significantly reduce risk of falling (RR 0.71, 95% CI 0.57 to 0.87; 6 trials; 1625 participants). Overall, exercise interventions significantly reduced the risk of sustaining a fall-related fracture (RR 0.34, 95% CI 0.18 to 0.63; 6 trials; 810 participants).

Multifactorial interventions, which include individual risk assessment, reduced rate of falls (RaR 0.76, 95% CI 0.67 to 0.86; 19 trials; 9503 participants), but not risk of falling (RR 0.93, 95% CI 0.86 to 1.02; 34 trials; 13,617 participants).

Overall, vitamin D did not reduce rate of falls (RaR 1.00, 95% CI 0.90 to 1.11; 7 trials; 9324 participants) or risk of falling (RR 0.96, 95% CI 0.89 to 1.03; 13 trials; 26,747 participants), but may do so in people with lower vitamin D levels before treatment.

Home safety assessment and modification interventions were effective in reducing rate of falls (RaR 0.81, 95% CI 0.68 to 0.97; 6 trials; 4208 participants) and risk of falling (RR 0.88, 95% CI 0.80 to 0.96; 7 trials; 4051 participants). These interventions were more effective in people at higher risk of falling, including those with severe visual impairment. Home safety interventions appear to be more effective when delivered by an occupational therapist.

An intervention to treat vision problems (616 participants) resulted in a significant increase in the rate of falls (RaR 1.57, 95% CI 1.19 to 2.06) and risk of falling (RR 1.54, 95% CI 1.24 to 1.91). When regular wearers of multifocal glasses (597 participants) were given single lens glasses, all falls and outside falls were significantly reduced in the subgroup that regularly took part in outside activities. Conversely, there was a significant increase in outside falls in intervention group participants who took part in little outside activity.

Pacemakers reduced rate of falls in people with carotid sinus hypersensitivity (RaR 0.73, 95% CI 0.57 to 0.93; 3 trials; 349 participants) but not risk of falling. First eye cataract surgery in women reduced rate of falls (RaR 0.66, 95% CI 0.45 to 0.95; 1 trial; 306 participants), but second eye cataract surgery did not.

Gradual withdrawal of psychotropic medication reduced rate of falls (RaR 0.34, 95% CI 0.16 to 0.73; 1 trial; 93 participants), but not risk of falling. A prescribing modification programme for primary care physicians significantly reduced risk of falling (RR 0.61, 95% CI 0.41 to 0.91; 1 trial; 659 participants).

An anti-slip shoe device reduced rate of falls in icy conditions (RaR 0.42, 95% CI 0.22 to 0.78; 1 trial; 109 participants). One trial (305 participants) comparing multifaceted podiatry including foot and ankle exercises with standard podiatry in people with disabling foot pain significantly reduced the rate of falls (RaR 0.64, 95% CI 0.45 to 0.91) but not the risk of falling.

There is no evidence of effect for cognitive behavioural interventions on rate of falls (RaR 1.00, 95% CI 0.37 to 2.72; 1 trial; 120 participants) or risk of falling (RR 1.11, 95% CI 0.80 to 1.54; 2 trials; 350 participants).

Trials testing interventions to increase knowledge/educate about fall prevention alone did not significantly reduce the rate of falls (RaR 0.33, 95% CI 0.09 to 1.20; 1 trial; 45 participants) or risk of falling (RR 0.88, 95% CI 0.75 to 1.03; 4 trials; 2555 participants).

Thirteen trials provided a comprehensive economic evaluation. Three of these indicated cost savings for their interventions during the trial period: home-based exercise in over 80-year-olds, home safety assessment and modification in those with a previous fall, and one multifactorial programme targeting eight specific risk factors.

Authors' conclusions

Group and home-based exercise programmes, and home safety interventions reduce rate of falls and risk of falling.

Multifactorial assessment and intervention programmes reduce rate of falls but not risk of falling; Tai Chi reduces risk of falling.

Overall, vitamin D supplementation does not appear to reduce falls but may be effective in people who have lower vitamin D levels before treatment.

Résumé scientifique

Interventions pour la prévention des chutes chez les personnes âgées vivant dans la communauté


Chaque année, environ 30 % des personnes de plus de 65 ans vivant dans la communauté font une chute. Ceci est une mise à jour d'une revue Cochrane publiée pour la première fois en 2009.


Évaluer les effets des interventions visant à réduire l'incidence des chutes chez les personnes âgées vivant dans la communauté.

Stratégie de recherche documentaire

Nous avons consulté le registre spécialisé du groupe Cochrane sur les traumatismes ostéo-articulaires et musculaires (février 2012), CENTRAL (Bibliothèque Cochrane, 2012, numéro 3), MEDLINE (de 1946 à mars 2012), EMBASE (de 1947 à mars 2012), CINAHL (de 1982 à février 2012) et les registres d'essais cliniques en ligne.

Critères de sélection

Des essais randomisés d'interventions visant à réduire les chutes chez les personnes âgées vivant dans la communauté.

Recueil et analyse des données

Deux auteurs ont, de manière indépendante, évalué les risques de biais et extrait des données. Nous avons utilisé le rapport des taux (RT) avec intervalle de confiance (IC) à 95 % pour comparer les taux de chutes (par ex. le nombre de chutes par personne et par an) entre les groupes d'intervention et de contrôle. Pour le risque de chute, nous avons utilisé le risque relatif (RR) avec IC à 95 % sur la base du nombre de personnes tombées dans chaque groupe. Nous avons regroupé des données lorsque cela était approprié.

Résultats principaux

Nous avons inclus 159 essais portant sur 79 193 participants. La plupart des essais avaient comparé une intervention de prévention des chutes à l'absence d'intervention ou à une intervention non censée réduire les chutes. Les interventions testées les plus courantes étaient l'exercice en mono-intervention (59 essais) et les programmes multifactoriels (40 essais). Soixante-deux pour cent (99/159) des essais étaient à faible risque de biais pour la génération de séquence, 60 % pour le biais d'attrition relatif aux chutes (66/110), 73 % pour le biais d'attrition relatif aux personnes faisant une chute (96/131) et seulement 38 % (60/159) pour l'assignation secrète.

Les exercices de groupe à composantes multiples entraînaient une réduction significative du taux de chutes (RT de 0,71, IC à 95 %, entre 0,63 et 0,82 ; 16 essais ; 3 622 participants) et du risque de chute (RR de 0,85, IC à 95 %, entre 0,76 et 0,96 ; 22 essais ; 5 333 participants), de même que les exercices à composantes multiples à domicile (RT de 0,68, IC à 95 %, entre 0,58 et 0,80 ; 7 essais ; 951 participants et RR de 0,78, IC à 95 %, entre 0,64 et 0,94 ; 6 essais ; 714 participants). Pour le tai-chi, la réduction du taux de chutes était à la limite de la signification statistique (RT de 0,72, IC à 95 %, entre 0,52 et 1,00 ; 5 essais ; 1 563 participants), mais il entraînait une réduction significative du risque de chute (RR de 0,71, IC à 95 %, entre 0,57 et 0,87 ; 6 essais ; 1625 participants). Dans l'ensemble, les interventions à base d'exercices entraînaient une réduction significative du risque de fracture liée à une chute (RR de 0,34, IC à 95 %, entre 0,18 et 0,63 ; 6 essais ; 810 participants).

Les interventions multifactorielles, qui incluent une évaluation du risque individuel, entraînaient une réduction du taux de chutes (RT de 0,76, IC à 95 %, entre 0,67 et 0,86 ; 19 essais ; 9 503 participants) mais pas du risque de chute (RR de 0,93, IC à 95 %, entre 0,86 et 1,02 ; 34 essais ; 13,617 participants).

Dans l'ensemble, la vitamine D ne réduisait pas le taux de chutes (RT de 1,00, IC à 95 %, entre 0,90 et 1,11 ; 7 essais ; 9 324 participants) ou le risque de chute (RR de 0,96, IC à 95 %, entre 0,89 et 1,03 ; 13 essais ; 26 747 participants), mais pourrait avoir un effet bénéfique chez les patients présentant de faibles niveaux de vitamine D avant le traitement.

Les interventions visant à évaluer et à améliorer la sécurité domestique étaient efficaces pour réduire le taux de chutes (RT de 0,81, IC à 95 %, entre 0,68 et 0,97 ; 6 essais ; 4 208 participants) et du risque de chute (RR de 0,88, IC à 95 %, entre 0,80 et 0,96 ; 7 essais ; 4051 participants). Ces interventions étaient plus efficaces chez les personnes à risque élevé de chute, notamment chez celles souffrant d'une déficience visuelle grave. Les interventions de sécurité domestique semblent être plus efficaces lorsqu'elles sont réalisées par un ergothérapeute.

Une intervention visant à traiter les problèmes de vision (616 participants) entraînait une augmentation significative du taux de chutes (RT de 1,57, IC à 95 %, entre 1,19 et 2,06) et du risque de chute (RR de 1,54, IC à 95 %, entre 1,24 et 1,91). Lorsque des personnes habituées aux verres multifocaux (597 participants) recevaient des lunettes à verres unifocaux, tant l'ensemble des chutes que les chutes à l'extérieur avaient significativement diminué dans le sous-groupe des personnes ayant régulièrement pris part à des activités en extérieur. En revanche, une augmentation significative des chutes en extérieur était observée chez les sujets d'un groupe expérimental participant à de petites activités en extérieur.

Les stimulateurs cardiaques entraînaient une réduction du taux de chutes chez les patients atteints d'hypersensibilité du sinus carotidien (RT de 0,73, IC à 95 %, entre 0,57 et 0,93 ; 3 essais ; 349 participants) mais pas du risque de chute. La chirurgie de la cataracte du premier œil chez les femmes entraînait une réduction du taux de chutes (RT de 0,66, IC à 95 %, entre 0,45 et 0,95 ; 1 essai ; 306 participants), mais pas la chirurgie de la cataracte du deuxième œil.

Le retrait progressif des médicaments psychotropes entraînait une réduction du taux de chutes (RT de 0,34, IC à 95 %, entre 0,16 et 0,73 ; 1 essai ; 93 participants), mais pas du risque de chute.Un programme de modification de la prescription destiné aux médecins de premier recours entraînait une réduction significative du risque de chutes (RR de 0,61, IC à 95 %, entre 0,41 et 0,91 ; 1 essai ; 659 participants).

Un dispositif antidérapant pour les chaussures réduisait le taux de chutes par temps de verglas (RT de 0,42, IC à 95 %, entre 0,22 et 0,78 ; 1 essai ; 109 participants). Un essai (305 participants) ayant comparé la podologie multi-facettes, avec notamment des exercices pour le pied et la cheville, à la podologie standard chez des personnes souffrant au pied de douleurs invalidantes, avait constaté une baisse significative du taux de chutes (RT 0,64  IC à 95 % 0,45 à 0,91) mais pas du risque de chute.

Il n'existe aucune preuve d'effet des interventions cognitivo-comportementales sur le taux de chutes (RT de 1,00, IC à 95 %, entre 0,37 et 2,72 ; 1 essai ; 120 participants) ou le risque de chute (RR de 1,11, IC à 95 %, entre 0,80 et 1,54 ; 2 essais ; 350 participants).

Les interventions visant à améliorer les connaissances/éduquer les patients en matière de prévention des chutes n'entraînaient pas de réduction significative du taux de chutes à elles seules (RT de 0,33, IC à 95 %, entre 0,09 et 1,20 ; 1 essai ; 45 participants) ou le risque de chute (RR de 0,88, IC à 95 %, entre 0,75 et 1,03 ; 4 essais ; 2555 participants).

Treize essais avaient fourni une évaluation économique complète. Trois de ceux-ci avaient fait état d'économies résultant de leurs interventions au cours de la période d'essai: exercices à domicile chez les plus de 80 ans, évaluation et modification de la sécurité domestique chez ceux ayant déjà fait une chute et un programme multifactoriel ciblant huit facteurs de risque spécifiques.

Conclusions des auteurs

Les programmes d'exercices en groupe ou à domicile, ainsi que les interventions de sécurité domestique, réduisent le taux de chutes et le risque de chute.

Les programmes multifactoriels d'évaluation et d'intervention réduisent le taux de chutes mais pas le risque de chute ; Le tai-chi réduit le risque de chute.

Dans l'ensemble, la supplémentation en vitamine D ne semble pas réduire les chutes mais pourrait être efficace chez les personnes qui ont des taux bas de vitamine D avant le traitement.








我們搜尋了考科藍骨、關節與肌肉創傷群組專業註冊(2012年2月)、CENTRAL (考科藍資料庫2012年第3期)、MEDLINE (1946年到2012年3月)、EMBASE (1947年到2012年3月)、CINAHL(1982年到2012年2月),以及線上試驗註冊。




兩位審閱作者獨立評估偏誤風險並摘錄數據。我們採用率比(RaR)與95%信賴區間(CI)以比較介入組與控制組間跌倒的比率(例如:每人一年的跌倒數)。就跌倒風險而言,我們採用風險比(RR) 與95% CI,以每一群組中民眾跌倒(跌倒者) 次數為根據。我們於適當時集合數據。


我們採用了159個試驗與79,193名參與者。大多數試驗比較跌倒預防介入與無介入或是非預計可降低跌倒率的介入。最常接受測試的介入是以運動做為單一介入 (59個試驗)以及多因子計畫(40個試驗)。62%的(99/159) 試驗在產生程序上具低偏誤風險,跌倒耗損性偏誤為60%在(66/110), 73% 的跌倒者耗損性偏誤 (96/131),以及分配隱蔽偏誤僅有38% (60/159)。

多元群組運動顯著降低跌倒率 (RaR 0.71, 95% CI 0.63 to 0.82; 16個試驗; 3622名參與者) 與跌倒風險(RR 0.85, 95% CI 0.76 to 0.96; 22個試驗; 5333名參與者),多元家庭導向運動亦然(RaR 0.68, 95% CI 0.58 to 0.80; 7個試驗 951名參與者與RR 0.78, 95% CI 0.64 to 0.94; 6個試驗; 714名參與者)。就太極而言,跌倒率降低在統計顯著性邊緣(RaR 0.72, 95% CI 0.52 to 1.00; 5個試驗; 1563名參與者) 但太極確實顯著降低跌倒風險(RR 0.71, 95% CI 0.57 to 0.87; 6個試驗; 1625名參與者)。整體而言,運動介入顯著的降低承受跌倒相關骨折的風險 (RR 0.34, 95% CI 0.18 to 0.63; 6個試驗; 810名參與者)。

包含個別風險評估的多因子介入能降低跌倒率 (RaR 0.76, 95% CI 0.67 to 0.86; 19個試驗; 9503名參與者),但未降低跌倒風險(RR 0.93, 95% CI 0.86 to 1.02; 34個試驗 13,617名參與者)。

整體而言,維他命D沒有降低跌倒率 (RaR 1.00, 95% CI 0.90 to 1.11; 7個試驗; 9324名參與者)或跌倒風險 (RR 0.96, 95% CI 0.89 to 1.03; 13個試驗; 26,747名參與者),但可於治療前於低維他命 D水準者身上使用。

家庭安全性評估與修正介入於降低跌倒率(RaR 0.81, 95% CI 0.68 to 0.97; 6個試驗; 4208名參與者) 與跌倒風險上有效(RR 0.88, 95% CI 0.80 to 0.96; 7個試驗; 4051名參與者)。這些介入於跌倒風險風險高者身上較為有效,包含有嚴重視覺障礙者。家庭安全性介入似乎由職能治療師提供較為有效。

治療視覺問題的介入(616名參與者)產生跌倒率(RaR 1.57, 95% CI 1.19 to 2.06) 與跌倒風險顯著降低 (RR 1.54, 95% CI 1.24 to 1.91)。提供多焦眼鏡使用者 (597名參與者)單一鏡片眼鏡時,於定期參與戶外活動的子群組中所有跌倒與戶外跌倒率皆顯著降低。相反的,參與較少戶外活動的介入組參與者中的戶外跌倒率明顯增加。

心律調整器降低頸動脈竇敏感症患者跌倒率 (RaR 0.73, 95% CI 0.57 to 0.93; 3個試驗; 349名參與者)但非跌倒風險。第一次眼睛白內障手術婦女跌倒率降低 (RaR 0.66, 95% CI 0.45 to 0.95; 1個試驗; 306名參與者),但在第二次眼睛白內障手術時則無。

逐步減少精神藥物治療的跌倒率降低 (RaR 0.34, 95% CI 0.16 to 0.73; 1個試驗; 93名參與者)但不是跌倒風險。基層照護醫師給藥調整計畫顯著的降低跌倒風險 (RR 0.61, 95% CI 0.41 to 0.91; 1個試驗; 659名參與者)。

防滑鞋裝置降低了結冰環境中的跌倒率 (RaR 0.42, 95% CI 0.22 to 0.78; 1個試驗; 109名參與者)。一個試驗(305名參與者)比較多面向足部醫療含踝足部運動與標準足部醫療,於因腳痛而失能的患者顯著降低跌倒率 (RaR 0.64, 95% CI 0.45 to 0.91) 但非跌倒風險.

沒有證據支持認知行為介入在跌倒率(RaR 1.00, 95% CI 0.37 to 2.72; 1個試驗; 120名參與者)或跌倒風險上的效果(RR 1.11, 95% CI 0.80 to 1.54; 2個試驗; 350名參與者).

試驗測試了單獨增加跌倒預防知識/教育的介入而沒有明顯降低跌倒率 (RaR 0.33, 95% CI 0.09 to 1.20; 1個試驗; 45名參與者)或跌倒風險 (RR 0.88, 95% CI 0.75 to 1.03; 4個試驗; 2555名參與者).

13個試驗提供完善的經濟評估。這些中有三個顯示在試驗期間因為以下介入而有成本節省: 80歲以上參與者的家庭導向運動、先前曾跌倒的參與者的家庭安全性評估與調整 、還有一個目標放在8個特定風險因子上的多元計畫。












Cochrane Bone, Joint and Muscle Trauma Group Specialised Register(2012年2月)、CENTRAL(コクラン・ライブラリ2013年第3号)、MEDLINE(1946年~2012年3月)、EMBASE(1947年~2012年3月)、CINAHL(1982年~2012年2月)、およびonline tial registersを検索した。






参加者計79,193例を対象とした159件の試験を選択した。大部分の試験が、転倒・転落予防介入と無介入または転倒・転落を減少することが予想されない介入とを比較していた。最も一般的な試験介入は単独介入 (59試験)および多元的プログラム(40試験) としての運動であった。62%(99/159例)の試験がシーケンス生成に対するバイアスのリスクが低く、転倒・転落に対する摩耗リスクが60%(66/110例)、転倒・転落者に対する摩耗リスクが73%(96/131例)、割りつけの隠蔵化はわずか38%(60/159例)であった。

複合グループ運動は在宅での複合運動と同様、有意に転倒・転落率(RaR 0.71、95% CI 0.63 ~0.82; 16 試験; 参加者数3622例)および転倒・転落リスク(RR 0.85、 95% CI 0.76~0.96; 22 試験; 参加者数5333例)を減少した(RaR 0.68、 95% CI 0.58~0.80; 7 試験; 参加者数951例および RR 0.78、 95% CI 0.64~0.94; 6 試験; 参加者数714例)。太極拳による転倒・転落率の減少は統計学的有意性の境界線上にあった(RaR 0.72、 95% CI 0.52~1.00; 5 試験; 参加者数1563例)が、転倒・転落のリスクを有意に減少させた(RR 0.71、 95% CI 0.57~0.87; 6 試験; 参加者数1625例)。総じて運動介入は有意に転倒・転落関連骨折リスクを減少した(RR 0.34、 95% CI 0.18~0.63; 6 試験; 参加者数810例)。

多元的介入は個々のリスク評価を含むが、転倒・転落率を減少した(RaR 0.76、 95% CI 0.67~0.86; 19 試験; 参加者数9503例)が、転倒・転落リスクは減少しなかった(RR 0.93、 95% CI 0.86~1.02; 34試験; 参加者数13,617例)。

総じてビタミンDは転倒・転落率(RaR 1.00、 95% CI 0.90~1.11; 7 試験; 参加者数9324例)または転倒・転落リスク(RR 0.96、 95% CI 0.89~1.03; 13 試験; 参加者数26,747)を減少しなかったが、治療前にビタミンD値が低い患者においてはその可能性がある。

住居安全性改善および改築介入は転倒・転落率(RaR 0.81、 95% CI 0.68~0.97; 6 試験; 参加者数4208例)および転倒・転落リスク(RR 0.88、 95% CI 0.80~0.96; 7 試験; 参加者数4051例)の減少に効果的であった。これらの介入は重度の視力障害などの転倒・転落リスクの高い患者において有効であった。住居安全性介入は作業療法士により行われた場合、より有効であるように思われる。

視力障害治療介入(616例)は転倒・転落率(RaR 1.57、 95% CI 1.19~2.06)および転倒・転落リスク(RR 1.54、 95% CI 1.24~1.91)において有意な増加となった。 多焦点眼鏡を常時かけている参加者(597例)が単レンズ眼鏡をかけた場合、戸外の活動に定期的に参加していたサブグループにおいてすべての転倒・転落および戸外の転倒・転落が有意に減少した。それに反して戸外の活動にあまり参加しなかった介入群の参加者においては戸外の転倒・転落で有意な増加があった。

頸動脈洞過敏症の患者においてはペースメーカーが転倒・転落率を減少した(RaR 0.73、95% CI 0.57~0.93; 3 試験; 参加者数349例)が、転倒・転落リスクは減少しなかった。初めて白内障手術を受ける女性では転倒・転落率が減少(RaR 0.66、 95% CI 0.45~0.95; 1 試験; 参加者数306)し、2回目の手術では減少しなかった。

向精神剤の段階的使用中止は、転倒・転落率を減少した(RaR 0.34、 95% CI 0.16~0.73; 1 試験; 参加者数93例)が、転倒・転落リスクは減少しなかった。プライマリーケアの医師に対する処方改善プログラムは有意に転倒・転落リスクを減少した(RR 0.61、95% CI 0.41~0.91; 1 試験; 参加者数659例)。

滑り止め加工の靴は凍結による転倒・転落率を減少した(RaR 0.42、95% CI 0.22~0.78; 1 試験; 参加者数109)。足に障害を引き起こすほどの痛みのある患者において、標準足治療と足および踝運動などの多面的足治療を比較した1件の試験(305例)では有意に転倒・転落率が減少した(RaR 0.64、 95% CI 0.45~0.91)が、転倒・転落リスクは減少しなかった。

認知行動介入が転倒・転落率(RaR 1.00、 95% CI 0.37~2.72; 1 試験; 参加者数120例)または転倒・転落リスク(RR 1.11、 95% CI 0.80~1.54; 2 試験; 参加者数350)に対して有効であるというエビデンスはない。

転倒・転落予防に関する知識/教育を増やすだけの介入をテストする試験は、転倒・転落率(RaR 0.33、95% CI 0.09~1.20; 1 試験; 参加者数45例)または転倒・転落リスク(RR 0.88、 95% CI 0.75~1.03; 4 試験; 参加者数2555)を有意に減少しなかった。













我们检索了Cochrane骨骼、关节和肌肉创伤组专业注册库(Cochrane Bone, Joint and Muscle Trauma Group Specialised Register,检索至2012年2月),CENTRAL(Cochrane图书馆2012年第3期), MEDLINE(1946至2012年3月),EMBASE(1947至2012年3月),CINAHL(1982年至2012年2月),和网上临床试验注册库。






我们纳入了159项试验,共涉及79193名社区老年居民。大多数试验对照类型为跌倒预防干预措施对比不干预或非预防跌倒针对性干预措施。纳入研究中最常见的干预措施是单一运动干预(59项试验)和多因素干预(40项试验)。62%(99/159)的试验其随机序列生成为低风险偏倚,60% (66/110) 跌倒发生磨损偏倚为低风险,73% (96/131)跌倒者磨损偏倚为低风险,只有38%(60/159)的试验在分配隐藏方面为低风险偏倚。

多成分组的运动可以显著降低跌倒率(RaR 0.71,95%CI0.63〜0.82;16项试验,3622人)和跌倒风险(RR 0.85, 95%CI 0.76〜0.96; 22项试验, 5333人),以家庭为基础的运动也是如此(RAR 0.68,95%CI为0.58〜0.80; 7项试验,951人; RR 0.78,95%CI 0.64〜0.94; 6项试验,714人)。太极降低跌倒发生率的可信区间较宽(RAR 0.72,95%CI 0.52〜1.00,5项试验,1563人),但能显著降低跌倒发生的风险(RR 0.71,95%CI 0.57〜0.87,6项试验,1625人)。总体而言,运动干预显着降低发生跌倒相关骨折的风险(RR 0.34,95%CI 0.18〜0.63,6项试验,810人)。

考虑个体自身跌倒危险因素而制定的多因素干预措施降低了跌倒发生率(RaR 0.76,95%CI 0.67〜0.86;19项试验,9503人),但没有降低跌倒风险(RR 0.93,95%CI 0.86〜1.02;34项试验;13617人)。

总体而言,服用维生素D并没有降低跌倒率(RaR 1.00,95%CI 0.90〜1.11,7项试验,9324人)或跌倒风险(RR 0.96,95%CI 0.89~1.03;13项试验; 26747人),但对于治疗前维生素D水平更低的患者或许起效。

家庭安全评估和改进干预有效地降低了跌倒率(RaR 0.81,95%CI 0.68〜0.97,6项试验,4208人)和跌倒风险(RR 0.88,95%CI 0.80〜0.96,7项试验,4051人)。这些干预措施对于跌倒更高危人群效果更明显,如严重视障患者。职业治疗师指导下的家庭安全干预似乎更有效。

治疗眼疾的干预措施(616人)使跌倒率显著升高(RaR 1.57,95%CI 1.19~2.06)且跌倒风险上升(RR1.54, 95% CI 1.24~1.91)。 经常配戴多焦点眼镜的受试者(597人)在使用单镜片眼镜后,在定期参加室外活动的亚组中,跌倒和室外跌倒的发生显著降低。相反,干预组中不常残疾室外活动的受试者室外跌倒率则显著增加。

颈动脉窦过敏患者使用起搏器后可以降低跌倒率(RaR 0.73,95%CI 0.57〜0.93,3项试验,349人),但不会影响跌倒风险。女性在进行第一次白内障手术后跌倒率减少(RaR 0.66,95%CI 0.45〜0.95,1项试验,306人),但做第二次白内障手术后没有影响。

逐步减少服用精神类药物可以降低跌倒率(RaR 0.34,95%CI 0.16〜0.73; 1项试验; 93人),但不会影响跌倒风险。 初级保健医生处方修改项目实施显著降低跌倒发生的风险(RR 0.61,95%CI 0.41〜0.91; 1项试验; 659人)。

防滑鞋装置降低了结冰情况下跌倒的发生率(RaR 0.42,95%CI 0.22〜0.78; 1项试验; 109人)。1项试验(305人)对比了包含足和踝关节运动的的多层面足疗与和普通足疗,前者相比可以显著降低跌倒率(RaR 0.64,95%CI 0.45〜0.91),但跌倒风险二者无差异。

证据未显示认知行为能降低跌倒率(RAR 1.00,95%CI 0.37~2.72; 1项试验; 120人)或跌倒风险(RR 1.11,95%CI 0.80〜1.54; 2项试验; 350人)。

进行跌倒预防知识教育的单一措施并没有显著降低跌倒率(RaR 0.33,95%CI为0.09〜1.20; 1项试验; 45人)或跌倒风险(RR 0.88,95%CI 0.75〜 1.03; 4项试验; 2555人)。

13项试验为进行全面经济评估提供了信息。其中三个研究表明试验期间使用干预疗法节省了成本: 80岁以上老年人的家庭运动,发生过摔倒的老年人进行家庭安全评估和改进,以及针对八种危险因素的多因素项目。



多因素评估及干预方案能降低跌倒率,但对跌倒风险没有影响。 太极可以减少跌倒的风险。



Intervenciones para la prevención de caídas en las personas de edad avanzada que residen en la comunidad


Aproximadamente, un 30% de las personas de más de 65 años de edad que residen en la comunidad sufren caídas cada año. Ésta es una actualización de una revisión Cochrane publicada por primera vez en 2009.


Evaluar los efectos de las intervenciones diseñadas para reducir la incidencia de caídas en las personas de edad avanzada que residen en la comunidad.

Métodos de búsqueda

Se realizaron búsquedas en el registro especializado del Grupo Cochrane de Lesiones óseas, articulares y musculares (Cochrane Bone, Joint and Muscle Trauma Group, febrero 2012), CENTRAL (The Cochrane Library 2012, número 3), MEDLINE (1946 hasta marzo 2012), EMBASE (1947 hasta marzo 2012), CINAHL (1982 hasta febrero 2012), y registros de ensayos online.

Criterios de selección

Ensayos aleatorios de intervenciones diseñadas para reducir las caídas en las personas de edad avanzada que residen en viviendas comunitarias.

Obtención y análisis de los datos

Dos revisores evaluaron de forma independiente el riesgo de sesgo y extrajeron los datos. Se utilizó un cociente de tasas (CT) y el intervalo de confianza (IC) del 95% para comparar la tasa de caídas (p.ej., caídas por persona año) entre los grupos de intervención y control. Para el riesgo de caídas, se utilizó el cociente de riesgos (CR) y el IC del 95% basado en el número de personas que presentaron caídas en cada grupo. Cuando fue apropiado, se combinaron los datos.

Resultados principales

Se incluyeron 159 ensayos con 79 193 participantes. La mayoría de los ensayos comparó una intervención de prevención de caídas con ninguna intervención o una intervención de la cual no se esperaba una reducción en las caídas. Las intervenciones probadas con mayor frecuencia fueron el ejercicio como una única intervención (59 ensayos) y los programas multifactoriales (40 ensayos). El 62% (99/159) de los ensayos estuvieron en riesgo bajo de sesgo en cuanto a la generación de la secuencia, un 60% en cuanto al sesgo de deserción para las caídas (66/110), un 73% en cuanto al sesgo de deserción para las personas que sufrieron caídas (96/131) y sólo un 38% (60/159) para la ocultación de la asignación.

El ejercicio en el grupo de componentes múltiples redujo significativamente la tasa de caídas (CT 0,71; IC del 95%: 0,63 a 0,82; 16 ensayos; 3622 participantes) y el riesgo de caídas (CR 0,85; IC del 95%: 0,76 a 0,96; 22 ensayos; 5333 participantes), al igual que el ejercicio domiciliario de componentes múltiples (CT 0,68; IC del 95%: 0,58 a 0,80; siete ensayos; 951 participantes y CR 0,78; IC del 95%: 0,64 a 0,94; seis ensayos; 714 participantes). Para el Tai Chi, la reducción de la tasa de caídas estuvo al límite de la significación estadística (CT 0,72; IC del 95%: 0,52 a 1,00; cinco ensayos; 1563 participantes) aunque el Tai Chi redujo significativamente el riesgo de caídas (CR 0,71; IC del 95%: 0,57 a 0,87; seis ensayos; 1625 participantes). En términos generales, las intervenciones con ejercicios redujeron significativamente el riesgo de mantener una fractura relacionada con una caída (CR 0,34; IC del 95%: 0,18 a 0,63; seis ensayos; 810 participantes).

Las intervenciones multifactoriales, que incluyen la evaluación del riesgo individual, redujeron la tasa de caídas (CT 0,76; IC del 95%: 0,67 a 0,86; 19 ensayos; 9503 participantes), pero no el riesgo de caídas (CR 0,93; IC del 95%: 0,86 a 1,02; 34 ensayos; 13 617 participantes).

En términos generales, la vitamina D no redujo la tasa de caídas (CT 1,00; IC del 95%: 0,90 a 1,11; siete ensayos; 9324 participantes) y el riesgo de caídas (CR 0,96; IC del 95%: 0,89 a 1,03; 13 ensayos; 26 747 participantes), aunque puede hacerlo en las personas con niveles inferiores de vitamina D antes del tratamiento.

Las intervenciones para la evaluación y modificación de la seguridad en el hogar fueron efectivas para reducir la tasa de caídas (CT 0,81; IC del 95%: 0,68 a 0,97; seis ensayos; 4208 participantes) y el riesgo de caídas (CR 0,88; IC del 95%: 0,80 a 0,96; siete ensayos; 4051 participantes). Estas intervenciones fueron más efectivas en las personas en mayor riesgo de caídas, incluidas las que presentan deterioro visual grave. Las intervenciones para la seguridad del hogar parecen ser más efectivas cuando las administra un terapeuta ocupacional.

Una intervención para tratar los problemas de visión (616 participantes) dio lugar a un aumento significativo en la tasa de caídas (CT 1,57; IC del 95%: 1,19 a 2,06) y el riesgo de caídas (CR 1,54; IC del 95%: 1,24 a 1,91). Cuando a las personas que utilizan anteojos multifocales de forma regular (597 participantes) se les proporcionaron anteojos con lentes simples, todas las caídas y las caídas fuera del domicilio se redujeron significativamente en el subgrupo que participó regularmente en las actividades fuera del domicilio. Por el contrario, hubo un aumento significativo en las caídas fuera del domicilio en los participantes del grupo de intervención que participaron en pocas actividades fuera del domicilio.

La estimulación cardíaca con marcapasos redujo la tasa de caídas en los pacientes con hipersensibilidad del seno carotídeo (CT 0,73; IC del 95%: 0,57 a 0,93; tres ensayos; 349 participantes), pero no el riesgo de caídas. La cirugía de cataratas para el primer ojo en mujeres redujo la tasa de caídas (CT 0,66; IC del 95%: 0,45 a 0,95; un ensayo; 306 participantes), pero no la cirugía de cataratas del segundo ojo.

El retiro gradual de los fármacos psicotrópicos redujo la tasa de caídas (CT 0,34; IC del 95%: 0,16 a 0,73); un ensayo; 93 participantes), pero no el riesgo de caídas.Un programa de modificación de la prescripción para los médicos de atención primaria redujo significativamente el riesgo de caídas (CR 0,61; IC del 95%: 0,41 a 0,91; un ensayo; 659 participantes).

Un dispositivo antideslizante para el calzado redujo las caídas en suelos cubiertos de hielo (CT 0,42; IC del 95%: 0,22 a 0,78; un ensayo; 109 participantes). Un ensayo (305 participantes) que comparó la podiatría multifacética incluidos los ejercicios del pie y el tobillo con la podiatría estándar en personas con dolor del pie incapacitante redujo significativamente la tasa de caídas (CT 0,64; IC del 95%: 0,45 a 0,91), pero no el riesgo de caídas.

No hay pruebas del efecto de las intervenciones cognitivo-conductuales en la tasa de caídas (CT 1,00; IC del 95%: 0,37 a 2,72; un ensayo; 120 participantes) y el riesgo de caídas (CR 1,11; IC del 95%: 0,80 a 1,54; dos ensayos; 350 participantes).

Los ensayos que probaron las intervenciones para aumentar el conocimiento o para educar acerca de la prevención de caídas solamente no redujeron significativamente la tasa de caídas (CT 0,33; IC del 95%: 0,09 a 1,20; un ensayo; 45 participantes) ni el riesgo de caídas (CR 0,88; IC del 95%: 0,75 a 1,03; cuatro ensayos; 2555 participantes).

Trece ensayos proporcionaron una evaluación económica integral. Tres de los mismos indicaron una reducción de los costos para las intervenciones durante el período de ensayo: el ejercicio domiciliario en personas mayores de 80 años de edad, la evaluación y modificación de la seguridad del hogar en las personas que ya sufrieron una caída anterior, y un programa multifactorial dirigido a ocho factores de riesgo específicos.

Conclusiones de los autores

Los programas de ejercicio grupales y domiciliarios y las intervenciones para la seguridad domiciliaria reducen la tasa de caídas y el riesgo de caídas.

Los programas de intervención y evaluación multifactoriales reducen la tasa de caídas, pero no el riesgo de caídas; el Tai Chi reduce el riesgo de caídas.

En términos generales, los suplementos de vitamina D no parecen reducir las caídas, aunque pueden ser efectivos en las personas que tienen niveles inferiores de vitamina D antes del tratamiento.

Plain language summary

Interventions for preventing falls in older people living in the community

As people get older, they may fall more often for a variety of reasons including problems with balance, poor vision, and dementia. Up to 30% may fall in a year. Although one in five falls may require medical attention, less than one in 10 results in a fracture.

This review looked at the healthcare literature to establish which fall prevention interventions are effective for older people living in the community, and included 159 randomised controlled trials with 79,193 participants.  

Group and home-based exercise programmes, usually containing some balance and strength training exercises, effectively reduced falls, as did Tai Chi. Overall, exercise programmes aimed at reducing falls appear to reduce fractures.

Multifactorial interventions assess an individual's risk of falling, and then carry out treatment or arrange referrals to reduce the identified risks. Overall, current evidence shows that this type of intervention reduces the number of falls in older people living in the community but not the number of people falling during follow-up. These are complex interventions, and their effectiveness may be dependent on factors yet to be determined.  

Interventions to improve home safety appear to be effective, especially in people at higher risk of falling and when carried out by occupational therapists. An anti-slip shoe device worn in icy conditions can also reduce falls.

Taking vitamin D supplements does not appear to reduce falls in most community-dwelling older people, but may do so in those who have lower vitamin D levels in the blood before treatment.  

Some medications increase the risk of falling. Three trials in this review failed to reduce the number of falls by reviewing and adjusting medications. A fourth trial involving family physicians and their patients in medication review was effective in reducing falls. Gradual withdrawal of a particular type of drug for improving sleep, reducing anxiety, and treating depression (psychotropic medication) has been shown to reduce falls.

Cataract surgery reduces falls in women having the operation on the first affected eye. Insertion of a pacemaker can reduce falls in people with frequent falls associated with carotid sinus hypersensitivity, a condition which causes sudden changes in heart rate and blood pressure.

In people with disabling foot pain, the addition of footwear assessment, customised insoles, and foot and ankle exercises to regular podiatry reduced the number of falls but not the number of people falling.

The evidence relating to the provision of educational materials alone for preventing falls is inconclusive.

Résumé simplifié

Interventions pour la prévention des chutes chez les personnes âgées vivant dans la communauté

Les personnes âgées sont plus fréquemment victimes de chutes, notamment pour des raisons de perte d'équilibre, de perte de vision et de démence.Une chute par an est enregistrée chez jusqu'à 30 % des personnes âgées. Bien qu'une chute sur cinq puisse nécessiter des soins médicaux, moins d'une sur 10 entraine une fracture.

Cette revue a examiné la littérature médicale afin de déterminer quelles interventions de prévention des chutes sont efficaces pour les personnes âgées vivant dans la communauté  159 essais contrôlés randomisés ont été inclus, totalisant 79 193 participants.  

Les programmes d'exercices en groupe et à domicile, qui contiennent habituellement des exercices d'équilibre et de musculation, réduisent efficacement les chutes, tout comme le Tai Chi. Les programmes d'exercices visant à réduire les chutes semblent globalement réduire les fractures.

Les interventions multifactorielles évaluent le risque de chute d'un individu afin de prescrire un traitement ou d'orienter le patient pour réduire les risques identifiés.Dans l'ensemble, les preuves actuelles montrent que ce type d'intervention réduit le nombre de chutes chez les personnes âgées vivant en milieu communautaire mais pas le nombre de sujets rapportant une chute lors du suivi. Il s'agit d'interventions complexes dont l'efficacité pourrait dépendre de facteurs restant à déterminer.  

Les interventions visant à améliorer la sécurité domestique semblent être efficaces, surtout chez les personnes les plus à risque de tomber et lorsqu'elles sont effectuées par des ergothérapeutes. Un dispositif anti-dérapant pour chaussures porté dans un contexte de verglas peut également réduire les chutes.

Les suppléments de vitamine D ne semblent pas réduire les chutes chez la plupart des personnes âgées vivant dans la communauté, sauf peut-être chez celles qui ont des taux bas de vitamine D dans le sang avant le traitement.  

Certains médicaments augmentent le risque de chute. Trois essais dans cette revue n'avaient pas réussi à réduire le nombre de chutes en examinant et ajustant les médicaments. Un quatrième essai ayant impliqué des médecins de famille et leurs patients dans l'examen des médicaments avait été efficace à réduire les chutes. Le retrait progressif d'un type particulier de médicament destiné à améliorer le sommeil, réduire l'anxiété et traiter la dépression (médicament psychotrope) s'est avéré réduire les chutes.

La chirurgie de la cataracte réduit les chutes chez les femmes opérées du premier œil affecté. L'insertion d'un stimulateur cardiaque peut réduire les chutes chez les personnes ayant des chutes fréquentes liées à une hypersensibilité du sinus carotidien, une affection qui provoque des changements brusques du rythme cardiaque et de la tension artérielle.

Chez les personnes souffrant au pied de douleurs invalidantes, le fait d'ajouter à la podologie habituelle une évaluation des chaussures, des semelles intérieures sur mesure et des exercices pour le pied et la cheville avait réduit le nombre de chutes, mais pas le nombre de personnes faisant des chutes.

Les données relatives à la seule fourniture de matériels éducatifs pour la prévention des chutes ne sont pas concluantes.

Notes de traduction

Translated by: French Cochrane Centre

Translation supported by: Pour la France : Minist�re de la Sant�. Pour le Canada : Instituts de recherche en sant� du Canada, minist�re de la Sant� du Qu�bec, Fonds de recherche de Qu�bec-Sant� et Institut national d'excellence en sant� et en services sociaux.









某些藥物治療增加了跌倒的風險。本審閱中的3個試驗無法藉由審查及調整葯物以降低跌倒次數。第4個研究涉及家庭醫師及他們的病患,於葯物治療審閱中在降低跌倒上有效。 逐漸停止用以改善睡眠、降低焦慮、及治療憂鬱症(精神藥物)的特定藥物類型顯示出可降低跌倒。





Translated by: East Asian Cochrane Alliance

Translation supported by: 台灣衛生福利部/台北醫學大學實證醫學研究中心

Laički sažetak

Postupci za sprječavanje padova starijih ljudi koji žive u zajednici

Populacija stari. A, kako stare, ljudi češće padaju, i to zbog niza razloga kao što su problemi s ravnotežom, slabiji vid i demencija. Čak 30% osoba starijih od 65 godina, koji žive u zajednici, padne barem jednom tijekom godine. Jedan od pet padova zahtijeva liječenje, a manje od 10% padova uzrokuje prijelom kosti.
Cochrane sustavni pregledni članak u kojem su analizirane intervencije za sprječavanje padova starijih ljudi koji žive u zajednici uključio je 159 kliničkih pokusa s ukupno 79.193 ispitanika.
Grupno vježbanje i programi vježbanja koji se provode u kući učinkovito smanjuju padove, kao i Tai Chi. Vježbe kojima je cilj smanjiti padove smanjuju i broj prijeloma kosti.
Intervencije kojima se povećava sigurnost vlastitoga doma također se čine učinkovitima, osobito u osoba koje imaju veći rizik od pada, i kad ih provodi radni terapeut. Naprave za cipele koje sprječavaju proklizavanje na ledu također mogu smanjiti padove.
Uzimanje vitamina D ne smanjuje broj padova u većine starijih ljudi u zajednici, ali bi moglo biti korisno u osoba koje imaju manjak vitamina D.
Neki lijekovi povećavaju vjerojatnost padova. Postupno uskraćivanje nekih vrsta lijekova koji se uzimaju za spavanje, smanjenje anksioznosti i depresiju (psihotropni lijekovi) korisno je za smanjenje broja padova starijih ljudi.
Operacija katarakte (zamućene očne leće) smanjuje padove, kao i postavljanje srčanog elektrostimulatora (engl. pacemaker) u osoba koje imaju određene srčane probleme.
U starijih osoba koje trpe jake bolove u stopalima, procjena obuće, ulošci izrađeni po mjeri i vježbe za stopalo i gležanj mogu smanjiti broj padova. Dokazi za korištenje edukacijskih materijala kao jedine intervencije za prevenciju padova nisu bili uvjerljivi.

Bilješke prijevoda

Translated by: Croatian Branch of the Italian Cochrane Centre

Резюме на простом языке

Вмешательства для предупреждения падений пожилых людей, живущих в обществе [Пер.: не в домах престарелых]

По мере того, как люди становятся старше, они могут падать более часто по целому ряду причин, включая проблемы с равновесием, плохое зрение, и деменцию. За год могут падать до 30% из них. Хотя одно из пяти падений может потребовать медицинского внимания, менее чем одно из 10 падений приводит к перелому.

Этот обзор рассмотрел литературу по здравоохранению, чтобы установить, какие вмешательства по профилактике падений пожилых, живущих в обществе, эффективны, и включил 159 рандомизированных контролируемых испытаний с 79 193 участниками.

Программы упражнений - групповые и на дому, обычно включающие некоторые упражнения на тренировку равновесия и силы, эффективно уменьшают падения, так же как и Тай-Чи. В целом, осуществление программ, направленных на снижение падений, уменьшает частоту возникновения переломов.

В рамках комплексных вмешательств оценивают индивидуальный риск падения, а затем проводят лечение или организовывают направления к специалистам для снижения выявленных рисков. В целом, имеющиеся данные показывают, что этот тип вмешательства уменьшает число падений у пожилых людей, живущих в обществе, но не число лиц, падающих в течение периода наблюдения. Это сложные вмешательства, и их эффективность может зависеть от факторов, которые ещё предстоит определить.

Мероприятия по улучшению домашней безопасности представляется эффективным, особенно у лиц с более высоким риском падений, и когда они осуществляются специалистами по трудотерапии. Противоскользящее устройство в обуви, которую надевают в гололед, также может снизить вероятность падений.

Приём витамин D содержащих добавок, как оказывается, не снижает вероятности падений у большинства живущих дома пожилых людей, но может сделать это у тех, кто имеют более низкие уровни витамина D в крови до лечения.

Некоторые лекарства повышают риск падения. В трёх исследованиях, включённых в этот обзор, не удалось снизить число падений путем пересмотра и корректировки лекарственных назначений. В четвертом исследовании с участием семейных врачей и их пациентов в пересмотре лекарственных назначений, показана эффективность по снижению падений. Было показано, что постепенная отмена лекарств определенного типа, назначаемых для улучшения сна, снижения тревоги и лечения депрессии (психотропные препараты), снижает вероятность падений.

Операция по удалению катаракты снижает частоту падений у женщин, прошедших операцию на первом пораженном глазном яблоке. Установка кардиостимулятора может снизить вероятность падений у людей с частыми падениями, связанными с гиперчувствительностью каротидного синуса, состояние которые вызывает резкие изменения частоты сердечных сокращений и артериального давления.

У лиц с инвалидизирующей болью в стопах, оценка обуви, специально подобранные стельки и регулярные упражнения для стопы и голеностопа, направленные на лечение их заболеваний, уменьшали число падений, но не число лиц, страдающих от падений.

Доказательства, касающиеся только предоставления образовательных материалов в целях предупреждения падений, являются неубедительными.

Заметки по переводу

Перевод: Зиганшина Лилия Евгеньевна. Редактирование: Абакумова Татьяна Рудольфовна. Координация проекта по переводу на русский язык: Казанский федеральный университет. По вопросам, связанным с этим переводом, пожалуйста, свяжитесь с нами по адресу:

Laienverständliche Zusammenfassung

Maßnahmen zur Prävention von Stürzen bei älteren Menschen, die zuhause leben

Wenn Menschen älter werden, steigt für sie die Wahrscheinlichkeit, zu stürzen, beispielsweise aufgrund von Gleichgewichtsproblemen, nachlassender Sehkraft und Demenz. Bis zu 30% dieser Menschen stürzen pro Jahr. Zwar bedarf einer von fünf Stürzen einer ärztlichen Behandlung, jedoch kommt es in weniger als einem von zehn Fällen zu einem Knochenbruch.

Dieser Review untersuchte die Literatur zur Gesundheitsversorgung, um festzustellen, welche Maßnahmen zur Prävention von Stürzen bei ältere zuhause lebenden Menschen wirksam sind. Es wurden 159 randomisierte kontrollierte Studien mit 79.193 Teilnehmern eingeschlossen. 

Bewegungsprogramme, welche in der Gruppe oder zuhause stattfanden und üblicherweise Gleichgewichtsübungen und Krafttraining beinhalteten, und auch Tai Chi verminderten solche Stürze wirksam. Insgesamt konnten Bewegungsprogramme, welche die Verminderung von Stürzen zum Ziel hatten, die Zahl von Knochenbrüchen vermindern.

In mehrteiligen Programmen wird das individuelle Sturzrisiko untersucht, um daraufhin eine Behandlung durchzuführen oder Überweisungen zu veranlassen, um die ermittelten Risiken zu vermindern. Insgesamt deutet die derzeitige Evidenz darauf hin, dass diese Art von Maßnahmen die Zahl der Stürze von älteren zuhause lebenden Menschen vermindert, jedoch nicht die Zahl von Menschen, die im Nachbeobachtungszeitraum stürzen. Es handelt sich um komplexe Interventionen, deren Wirksamkeit möglicherweise von Faktoren abhängt, die erst noch bestimmt werden müssen. 

Maßnahmen zur Verbesserung der häuslichen Sicherheit scheinen wirksam zu sein, vor allem bei Menschen mit höherem Sturzrisiko und wenn die Maßnahmen von Ergotherapeuten durchgeführt werden. Schuhkrallen, die bei Glatteis getragen werden, können ebenso die Zahl der Stürze reduzieren.

Die Einnahme von Vitamin-D-Ergänzungsmitteln scheint die Zahl der Stürze bei zuhause lebenden älteren Menschen nicht zu vermindern. Diese Maßnahme könnte allerdings die Zahl der Stürze bei Menschen mit geringem Vitamin-D-Spiegel vor Behandlungsbeginn vermindern. 

Einige Medikamente erhöhen das Sturzrisiko. Drei Studien in diesem Review konnten die Zahl der Stürze durch das Überprüfen und Anpassen von Medikamenten nicht vermindern. In einer vierten Studie, in welcher Hausärzte und deren Patienten an der Überprüfung der Medikamente beteiligt waren, konnten Stürze wirksam vermindert werden. Es konnte nachgewiesen werden, dass das schrittweise Absetzen von bestimmten Medikamenten, die zur Verbesserung des Schlafs, Verminderung von Angstzuständen und Behandlung von Depressionen eingesetzt werden (psychotrope Medikamente), zur Verminderung von Stürzen beiträgt.

Grauer-Star-Operationen vermindern Stürze bei Frauen, welche am ersten erkrankten Auge operiert wurden. Das Einsetzen eines Herzschrittmachers kann Stürze bei Menschen vermindern, bei denen häufiges Stürzen in Verbindung mit einem Karotissinussyndrom auftritt. Dies ist eine Erkrankung, die plötzliche Veränderungen der Herzfrequenz und des Blutdrucks auslöst.

Bei Menschen mit behindernden Fußschmerzen konnte durch Hinzufügen von Begutachtung der Schuhe, angepassten Einlagen sowie Fuß- und Knöchelübungen zur üblichen medizinischen Fusspflege die Zahl der Stürze, jedoch nicht die Zahl der stürzenden Personen vermindert werden.

Die Evidenz in Bezug auf die alleinige Bereitstellung von Schulungsmaterialien zur Prävention von Stürzen ist uneindeutig.

Anmerkungen zur Übersetzung

Cochrane Schweiz

எளியமொழிச் சுருக்கம்

சமூகத்தில் வாழும் முதியோர்கள் கீழே விழுவதை தடுக்கும் குறுக்கீடுகள்.

மக்கள் முதுமை அடைய சமநிலை (balance) பிரச்சனைகள், பார்வைகுறைவு மற்றும் மூளைத்தேய்வு போன்ற பல்வகை காரணங்களால் அடிக்கடி கீழே விழ நேரிடலாம்.ஒரு வருடத்தில் 30% முதியோர்கள் கீழே விழலாம். இதில் ஐந்தில் ஒருவருக்கு மருத்துவ கவனம் தேவைப்படுமென்றாலும் பத்தில் ஒன்றுக்கும் குறைவானவர்களுக்கு கீழே விழுவதினால் எலும்பு முறிவு ஏற்படும்.

இந்த திறனாய்வில் சமுதாயத்தில் உள்ள முதியோர்கள் கீழே விழுதலை தடுக்கும் எந்த முறைகள் பயனுள்ளதாக இருக்கிறது என்பதை நிர்ணயிக்க உதவும் ஆய்வுகளை தேடி பார்க்கப்பட்டன . இதில் 79193 பங்கேற்பாளர்கள் கொண்ட 159 சமவாய்ப்பு கட்டுப்பாட்டு சோதனைகள் அடங்கியுள்ளன.

சமநிலை மற்றும் வலிமை பயிற்சிகள் அடங்கிய குழு மற்றும் உறைவிடம் சார்ந்த உடற்பயிற்சி திட்டங்கள் தாய்ச்சி (Tai Chi )யைப் போல் கீழே விழுதலை திறம்பட குறைக்கின்றன. மொத்தத்தில், கீழே விழுதலை குறைப்பதை நோக்கமாக கொண்ட உடற்பயிற்சி திட்டங்கள் எலும்பு முறிவை குறைப்பதாக தோன்றுகின்றன.

பலகாரணிகள் குறுக்கீடுகள் ஒரு நபரின் கீழே விழும் ஆபத்தை மதிப்பிட்டு பின்னர் கண்டறியப்பட்ட ஆபத்தை குறைப்பதற்கு சிகிச்சைகளை மேற்கொள்கின்றன அல்லது ஆபத்தை குறைப்பதற்கு பரிந்துரைகள் ஏற்பாடு செய்கின்றன. மொத்தத்தில், தற்போதைய ஆதாரங்கள் இது போன்ற குறுக்கீடுகள் மூலம் இந்த சமுதாயத்தில் வாழும் முதியோர்கள் கீழே விழுதல் எண்ணிக்கையை குறைக்கிறது என்று காட்டுகின்றன ஆனால் பின்தொடர்தலில் கீழே விழும் மக்களின் எண்ணிக்கையை குறைக்க இயலவில்லை. இவை எல்லாம் பல்கூட்டான (complex) குறுக்கீடுகள் ஆதலால் இவற்றின் செயல்திறன் இன்னும் தீர்மானிக்கப்படாத காரணிகளை சார்ந்து இருக்கலாம்.

தொழில் சார்ந்த மருத்துவர் நடத்திய வீட்டுப் பாதுகாப்பை மேம்படுத்தும் குறுக்கீடுகள் பயனுள்ளதாக கருதப்படுகிறது, குறிப்பாக இவை அதிகம் கிழே விழும் ஆபத்து கொண்ட மக்களுக்கு திறன்கொண்டதாக தோன்றுகிறது. பனிக்கட்டிசூழலில் அணியப்படும் நழுவல் எதிர்ப்பு காலணி சாதனம் கூட கீழே விழுதலை குறைக்கும்.

சமுகத்தில் வாழும் பெரும்பாலான முதியோர்கள் வைட்டமின் டி கூடுதலாக எடுத்துக் கொள்வதினால் கீழே விழுதலை தவிர்க்க முடியாது. ஆனால் சிகிச்சைக்கு முன் இரத்தத்தில் குறைந்த அளவு வைட்டமின் டி அளவுகள் உள்ளவர்களுக்கு கீழே விழுதலை தவிர்க்க முடியும்.

சில மருந்துகள் கீழே விழும் ஆபத்தை அதிகரிக்கின்றன. இந்த திறனாய்வில் இடம்பெற்ற மூன்று ஆராய்ச்சிகள் மருந்துகளை மீள்பார்வையிடல் (reviewing) மற்றும் ஒழுங்கு படுத்துவதன் மூலம் கீழே விழுதலின் எண்ணிக்கையை குறைக்க தவறியுள்ளன. மருந்து உட்கொள்ளுதலை குடும்ப மருத்துவர்கள் மற்றும் அவர்களின் நோயாளிகள் சேர்ந்து மீள்பார்வையிட்ட சம்பந்தப்பட்ட நான்காவது ஆராய்ச்சியில் கீழே விழுதலை குறைப்பதில் திறன்வாய்ந்ததாக இருந்தது. தூக்கத்தை மேம்படுத்தவும் , மன அழுத்தம் மற்றும் பதட்டத்தை குறைக்கவும் எடுக்கப்படும் சில குறிப்பிட்ட மருந்துகளை படிப்படியாக கைவிடுவதினால் கீழே விழுதலை குறைக்க முடியும் (மனோவியல் மருந்து ) என்று காண்பிக்கபடுகிறது.

முதலில் பாதிக்கப்பட்ட கண்ணில் கண்புரை அறுவை சிகிச்சை செய்வதினால் பெண்கள் கீழே விழுதலை குறைக்க முடியும். இதய துடிப்பு மற்றும் இரத்த அழுத்தத்தில் திடீர் மாற்றங்களை ஏற்படுத்துகிற கறோற்றிட்குடா அதிபரவுணர்திறன் (carotid sinus hypersensitivity) கோளாறோடு தொடர்புடைய மக்கள் அடிக்கடி கீழே விழுவதை இதயமுடுக்கி (pacemaker) பொருத்துவதன் மூலம் குறைக்க முடியும்.

முடக்க வைக்கும் கால் வலி உள்ளவர்களுக்கு கூடுதலாக காலணி பற்றிய மதிப்பீடு, தனிப்பயனாக்கப்பட்ட காலணி உட்பகுதிகள் (insoles) அடிக்கால் மருத்துவத்துடன்(podiatry) கால் மற்றும் கணுக்கால் உடற்பயிற்சிகள் சேர்த்து செய்வது, கீழே விழுதல் எண்ணிக்கையை குறைக்க முடியும், ஆனால் கீழே விழும் மக்களின் எண்ணிக்கையை குறைக்க முடியாது.

கீழே விழுவதை தடுக்க கல்வி உபகரணங்கள் மட்டும் வழங்குதல் தொடர்பான ஆதாரம் முடிவற்ற நிலையில் உள்ளது.

மொழிபெயர்ப்பு குறிப்புகள்

மொழிபெயர்ப்பு:பா.ஜெயலக்ஷ்மி, தங்கசுவாமி மற்றும் சி.இ.பி.என்.அர் குழு














《注意》この日本語訳は、臨床医、疫学研究者などによる翻訳のチェックを受けて公開していますが、訳語の間違いなどお気づきの点がございましたら、eJIM事務局までご連絡ください。なお、2013年6月からコクラン・ライブラリーのNew review, Updated reviewとも日単位で更新されています。eJIMでは最新版の日本語訳を掲載するよう努めておりますが、タイム・ラグが生じている場合もあります。ご利用に際しては、最新版(英語版)の内容をご確認ください。

Ringkasan bahasa mudah

Intervensi bagi mengelakkan jatuh di kalangan warga tua yang tinggal di dalam komuniti.

Semakin tua seseorang itu, kebarangkalian untuk jatuh adalah lebih tinggi dan berbagai faktor telah dikenalpasti seperti masalah keseimbangan badan, pandangan kurang jelas dan demensia.Sehingga 30 peratus kejadian jatuh setahun direkodkan. Walaupun cuma satu dari lima individu yang jatuh memerlukan tindakan perubatan, kurang dari satu dalam 10 mengalami patah tulang.

Ulasan ini mengkaji kesusasteraan penjagaan kesihatan bagi menemukan intervensi pencegahan jatuh yang efektif di kalangan golongan warga tua di dalam komuniti. Sebanyak 159 kajian rawak terkawal (RCT) dengan 79,193 peserta telah termasuk dalam ulasan ini.

Program senaman kelompok dan senaman di rumah seperti Tai Chi yang meliputi imbangan badan dan latihan kekuatan didapati berjaya menurunkan kadar jatuh. Secara keseluruhan, program senaman yang bertujuan untuk menurunkan kadar jatuh telah berjaya menurunkan kadar kejadian patah tulang.

Intervensi multifaktorial mengkaji risiko jatuh seseorang individu dan seterusnya memberikan rawatan atau rujukan bagi mengurangkan risiko yang telah ditemui.Secara keseluruhan, bukti kajian terkini menunjukkan intervensi tersebut berjaya menurunkan kadar jatuh di kalangan warga tua yang tinggal di dalam komuniti, tetapi dadar jatuh semasa lawatan susulan tidak berubah. Intervensi ini adalah kompleks dan keberkesanannya bergantung kepada faktor-faktor yang bakal ditentukan.

Intervensi memperbaiki keselamatan rumah terbukti berkesan terutama di kalangan individu berisiko tinggi untuk jatuh dan juga apabila intervensi dilakukan oleh pakar terapi pekerjaan. Kasut anti-licin yang digunakan di kawasan berais juga didapati berjaya menurunkan kadar kejatuhan.

Pengambilan vitamin D sebagai suplemen tidak memberi kesan ke atas kadar kejatuhan kebanyakan warga tua yang tinggal di komuniti, tetapi mungkin berjaya menurunkan kadar kejatuhan di kalangan yang mempunyai paras vitamin D yang rendah dalam darah.

Sesetengah ubat-ubatan didapati meningkatkan kadar kejatuhan. Tiga kajian di dalam ulasan ini didapati gagal menurunkan kadar kejatuhan dengan hanya meneliti dan mengubahsuai pengambilan ubat-ubatan sedia ada. Kajian keempat yang melibatkan pakar perubatan keluarga dan pesakit mereka dalam tinjauan semula ubat-ubatan didapati berkesan dalam menurunkan kadar kejatuhan. Pengurangan berkala ubat-ubatan untuk memperbaiki kualiti tidur, mengurangkan kecemasan, dan mengubati depresi (ubat psikotropik) didapati berjaya menurunkan kadar kejatuhan.

Pembedahan katarak untuk mata pertama yang terlibat didapati berjaya mengurangkan kadar jatuh di kalangan wanita. Jatuh yang diakibatkan oleh hipersensitiviti sinus karotid, suatu keadaan di mana perubahan tiba-tiba pada kadar denyut jantung dan tekanan darah boleh diturunkan dengan melakukan pembedahan memasukkan pengatur denyut jantung.

Tambahan pemeriksaan kesesuaian alas kaki atau kasut, alas kasut tempahan khas, senaman tapak kaki dan buku lali sehingga podiatri tetap di kalangan individu dengan kaki sakit; berjaya menurunkan kadar kejatuhan tetapi bukan jumlah orang yang jatuh.

Segala bukti berkaitan penyediaan bahan-bahan pendidikan sahaja bagi mengelakkan jatuh tidak dapat kesimpulan yang kukuh.

Catatan terjemahan

Diterjemahkan oleh Mohd Syis Bin Zulkipli (Universiti Malaya, Malaysia).Disunting oleh Moy Foong Ming (Universiti Malaya,Malaysia) Untuk sebarang pertanyaan berkaitan terjemahan ini, sila hubungi



老年人更容易发生跌倒,原因多种多样,包括平衡问题,视力不佳,和老年痴呆症。 高达30%的老年人在一年中会发生跌倒。1/5老年人跌倒后可能需要就医,不过骨折发生率不到1/10。

本篇文章旨在通过文献探讨哪些干预措施对预防社区老年人跌倒发生有效,研究纳入了 159项随机对照试验,涉及79193人。 


多因素干预措施是在评估个人跌倒风险后,再进行治疗或转院安排,从而减少已确定的风险。 总体而言,现有证据表明此种干预降低了社区老年居民的跌倒次数,但没有减少在随访过程中老年人跌倒的人数。由于这类干预为复杂干预,其有效性可能会受到一些未知危险因素的影响。 








译者:王帆 吉亚欧 (北京中医药大学人文学院);审校:梁宁。翻译由北京中医药大学循证医学中心组织和提供。

Resumen en términos sencillos

Intervenciones para la prevención de caídas en las personas de edad avanzada que residen en la comunidad

A medida que las personas envejecen, probablemente presenten una mayor frecuencia de caídas por varios motivos, incluidos los problemas con el equilibrio, el deterioro de la visión y la demencia.Hasta un 30% pueden sufrir una caída por año. Aunque una de cada cinco caídas puede requerir atención médica, menos de una de diez resulta en una fractura.

Esta revisión consideró la bibliografía de atención sanitaria para establecer qué intervenciones para la prevención de caídas son efectivas para las personas mayores que viven en la comunidad e incluyó 159 ensayos controlados aleatorios con 79 193 participantes.

Los programas de ejercicio grupales y domiciliarios, que a menudo incluyen algunos ejercicios de entrenamiento del equilibrio y de la fuerza, redujeron de forma efectiva las caídas, al igual que el Tai Chi. En términos generales, los programas de ejercicio dirigidos a la reducción de las caídas parecen reducir las fracturas.

Las intervenciones multifactoriales evalúan el riesgo de caídas de un individuo y luego llevan a cabo el tratamiento u organizan derivaciones para reducir los riesgos identificados.En términos generales, las pruebas actuales muestran que este tipo de intervención reduce el número de caídas en las personas mayores que viven en la comunidad, pero no el número de personas que sufren caídas durante el seguimiento. Estas intervenciones son complejas, y su efectividad puede depender de factores que aún deben determinarse.

Las intervenciones para mejorar la seguridad en el hogar parecen ser efectivas, especialmente en las personas en mayor riesgo de caídas y cuando son administradas por terapeutas ocupacionales. Usar un dispositivo antideslizante para el calzado en suelos cubiertos de hielo puede reducir las caídas.

La administración de suplementos de vitamina D no parece reducir las caídas en la mayoría de las personas mayores que residen en viviendas comunitarias, aunque puede hacerlo en las que tienen niveles inferiores de vitamina D en sangre antes del tratamiento.

Algunos fármacos aumentan el riesgo de caídas. Tres ensayos en esta revisión no lograron reducir el número de caídas al examinar y ajustar los fármacos. Un cuarto ensayo que incluyó a médicos de cabecera y a sus pacientes en la revisión de los fármacos fue efectivo para reducir las caídas. Se ha demostrado que el retiro gradual de un tipo particular de fármaco para mejorar el sueño, reducir la ansiedad, y tratar la depresión (medicación psicotrópica) reduce las caídas.

La cirugía de cataratas reduce las caídas en las mujeres que se operan el primer ojo afectado. La inserción de un marcapasos puede reducir las caídas en los pacientes con caídas frecuentes asociadas a hipersensibilidad del seno carotídeo, una enfermedad que puede provocar cambios en la frecuencia cardíaca y la presión arterial.

En las personas con dolor del pie incapacitante, el agregado de evaluación del calzado, plantillas hechas a medida y ejercicios del pie y el tobillo a la podiatría regular redujeron el número de caídas, pero no el número de personas que sufrieron caídas.

Las pruebas en relación con la provisión de materiales didácticos solos para la prevención de caídas no son concluyentes.

Notas de traducción

La traducción y edición de las revisiones Cochrane han sido realizadas bajo la responsabilidad del Centro Cochrane Iberoamericano, gracias a la suscripción efectuada por el Ministerio de Sanidad, Servicios Sociales e Igualdad del Gobierno español. Si detecta algún problema con la traducción, por favor, contacte con Infoglobal Suport,